Watery and irony

Isa sigurong ikinaiinggit ko na kulang sa ‘Pinas at naguumapaw dito sa Alemanya ay ang tubig. Madami nga tayo nito, ngunit wala naman sa tamang lugar: nasa kanal at kalsada. Sa aking pinanggalingang siyudad sa Maynila, may oras ang paglabas ang tubig sa gripo. Parang nirarasyon. Baka sabihin ng iba ay dapat hindi ako nagrereklamo kung ikukumpara ang sarili sa ibang bansa na hindi pa nalalpatan ng tubo ng tubig, bagamat ang problema nga lang ay ang kalidad ng tubig na lumalabas dito. Palibhasa ay malapit kami sa dagat, maalat-alat din ang lasa nito. Masmalala ito noong bagong lipat kami. May mga panahon na walang tubig, at kinakailangan naming mag-igib sa poso sa likod ng subdibisyon. Tinawag pa itong isang siyudad, kung ‘di naman nalalayo sa pamumuhay ng mga taga-bundok. Kung tutuusin, mas-maigi pa nga ang kanilang pamumuhay, kahit man lang sa mapagkukuhaan ng malinis at maiinom na tubig.

Dito sa Alemanya, humanga talaga ako nang sabihin sa akin na lahat ng tubig na lumalabas sa gripo ay maaaring inumin. Hindi lang sa isang siyudad o rehiyon. Sa buong bansa. Nito ko lang napag-isip na sa atin, kailangan nating bumili ng tubig na pang-inom sa takot na magkasakit kung subukang uminom ng tubig mula sa gripo.

Sa kabilang banda, kahit naiinom ang tubig nila sa gripo dito sa Alemanya, hilig naman nila ang bumili at uminom ng tubig na may karbon. Ang turing nila dito ay parang mineral water sa atin. Ang turing ko naman dito ay walang lasang sopdrinks. Isang nakakatuwang kabaliktaran, na ang aking tugon ay ang pagkibit-balikat na lamang.

Potty training

Isang nakamamanghang aspeto ng Alemang kultura ang pag-gamit ng palikuran. Sa kabila nang mataas na antas ng teknolohiya kahit sa maliit na sulok nito: awtomatikong gripo sa lababo, mainit at malamig na tubig, at palagiang pagkakaroon ng sabon at tisyu, may dalawang simpleng gawain na kung ako’y tatanungin ay tatak Aleman din. Una ay ang pagpupunas ng dingding at pagpulot ng kabuhukan (ginagawa kaya itong peluka?) sa lugar ng pinagliguan. Ito’y upang hindi maipon ng dumi at marka ng tubig. Tatlong iba-ibang paliguan na ang napuntahan kong ganito ang patakaran. Kung saan ako ngayon nananahan, hindi ito ginagawa dahilan sa may naglilinis ng aming palikuran

Isa pa ay ang paggamit ng kasilyas. Papasok ka dito ng walang bahid ng dumi, at dapat mo din itong lisanin na kasing linis o higit pa. Noong mga unang araw ko dito sa Alemanya, may namuong kaunting tensiyon sa aming tirahan dahil sa naiwang marka na kumaraskas sa inidoro, at hindi nasama sa paglunok nito. Walang umamin kung sino ang nagmarka sa teritoryo. Para maibsan ang tensiyon, at dahil ako’y baguhan na ayaw ng kaguluhan, nagkusa na lang akong linisin ito. Kung sino man ang may gawa noon, tubuan sana ng pigsa sa puwet.

Hindi din kakaiba kung makakakita ka ng mga larawan na nagsasabing pa-upo lamang pwedeng gamitin ang inidoro, mapa-babae man o lalaki.

Kung ako man ay maging mambabatas, malamang ay isa ito sa mga unang batas na aking ipatutupad, sa ngalan ng disiplina at kalinisan.